Franciszkanin walencki, kaznodzieja po arabsku i po grecku, proboszcz katolików Damaszku i mistrz młodych misjonarzy, zabity uderzeniami maczugi w 1860 roku.
Pascual Bolta Bañuls przychodzi na świat 29 maja 1803 roku w Real de Gandía koło Walencji. Skierowany przez wuja franciszkanina, przyjmuje habit w wieku dwudziestu jeden lat w klasztorze św. Franciszka w Walencji pod imieniem Carmelo, składa profesję w 1825 roku i zostaje wyświęcony na kapłana w 1829 roku. Kaznodzieja w klasztorze w Segorbe, wyrusza w lipcu 1831 roku do Kustodii Ziemi Świętej, dokąd przybywa 3 sierpnia.
Uzdolniony językowo, głosi płynnie po arabsku i po grecku i odrzuca katedrę arabskiego, którą oferuje mu rząd osmański. Naucza przez dziesięć lat studentów zakonu w Jerozolimie, jest dwukrotnie przełożonym klasztoru w Damaszku (1843–1845 i 1851–1858) i proboszczem w Ain Karem, a w październiku 1858 roku zostaje proboszczem katolików Damaszku i profesorem arabskiego młodych kapłanów i szkół misji, które liczą ponad czterystu uczniów. W nocy z 9 na 10 lipca 1860 roku, wielokrotnie wzywany do przyjęcia islamu, zostaje zabity uderzeniami maczugi. Jeden z jedenastu męczenników z Damaszku, zostaje beatyfikowany w 1926 roku i kanonizowany w 2024 roku.







