Walencki pasterz, który został franciszkańskim bratem konwersem, kucharzem, krawcem i zakrystianem w klasztorach Ziemi Świętej, strącony z dachu klasztoru w Damaszku w 1860 roku.
Bartolomé Pinazo Peñalver urodził się 24 sierpnia 1802 roku w El Chopo, przysiółku Alpuente w prowincji Walencja, i pasł stada rodziców, zanim pracował na roli. W 1825 roku wstępuje jako postulant do franciszkańskiego klasztoru w Chelva, w 1831 roku rozpoczyna w Walencji nowicjat brata konwersa i w lutym 1832 roku składa profesję pod imieniem Francisco. Zakrystian klasztoru klarysek w Gandía, pozostaje nim po supresji hiszpańskich klasztorów w 1835 roku.
Pragnąc wrócić do życia zakonnego, w 1843 roku wyrusza do Ziemi Świętej: przez sześć lat jest kucharzem i krawcem w Damaszku, a następnie służy w Bazylice Grobu Pańskiego, w Nikozji, Nazarecie, Jafie i Ain Karem, zanim w 1858 roku wraca do Damaszku. Wczesnym rankiem 10 lipca 1860 roku, schroniony na tarasie klasztoru, zostaje strącony w przepaść przez napastników i dobity maczugą. Jeden z jedenastu męczenników z Damaszku, został beatyfikowany w 1926 roku i kanonizowany w 2024 roku; w jego rodzinnej wsi poświęcono mu pustelnię.







