Siedmiu męczenników rzymskich z II wieku, czczonych razem 10 lipca, których tradycja uważa za synów świętej Felicyty, mężnej matki, która miała ich zachęcać, zanim sama poniosła śmierć.
Depositio martyrum z 354 roku zapisuje pod 10 lipca męczenników Feliksa i Filipa na cmentarzu Pryscylli, Witalisa, Marcjalisa i Aleksandra na cmentarzu Jordanów, Sylwana na cmentarzu Maksyma i Januariusza na cmentarzu Pretekstata. Martyrologium Rzymskie przejmuje to wspólne wspomnienie, a 23 listopada wspomina świętą Felicytę, pochowaną na cmentarzu Maksyma, przy via Salaria Nova. Święty Grzegorz Wielki wygłosił homilię nad jej grobem, w dniu jej święta, chwaląc ją za to, że była więcej niż męczennicą, ponieważ umarła siedem razy w swoich synach, zanim sama umarła.
Jej Pasja, zainspirowana opowieścią o matce siedmiu braci Machabeuszów, opowiada, że Felicyta, rzymska wdowa, została aresztowana z siedmioma synami za Antonina Piusa lub Marka Aureliusza, około 165 roku, i zachęcała ich do wierności, zanim sama została stracona. Wielu historyków wątpi, czy ci siedmiu męczenników, pochowani na czterech różnych cmentarzach, byli braćmi i synami Felicyty: ich połączenie mogło wyniknąć z wspólnej daty święta.







