
Nastolatka z San Gimignano, przykuta do dębowej deski nieuleczalną chorobą, znosiła pięć lat cierpień z pogodą, która poruszyła całe miasto; w chwili jej śmierci na wieżach rozkwitły fiołki.
Fina dei Ciardi urodziła się w 1238 roku w San Gimignano w zubożałej rodzinie szlacheckiej. W 1248 roku, w wieku dziesięciu lat, zapadła na ciężką chorobę, być może gruźlicę kości, która ją sparaliżowała. Odmawiając wygodnego łóżka, przez pięć lat leżała na dębowej desce; jej rany przywarły do niej, a straciła najpierw ojca, potem matkę.
Mimo cierpień pozostawała pogodna i zjednoczona z męką Chrystusa, a mieszkańcy przychodzili do jej łoża szukać pociechy. Według tradycji ukazał się jej święty Grzegorz Wielki i zapowiedział jej śmierć na dzień jego święta: zmarła 12 marca 1253 roku, mając piętnaście lat. Opowiada się, że na desce i na murach miasta zakwitły wówczas żółte fiołki, a „fiołki świętej Finy” rosną tam jeszcze wiosną.
Jej ciało spoczywa w kolegiacie San Gimignano, w kaplicy świętej Finy ozdobionej przez Domenica Ghirlandaia. Miasto czci ją jako patronkę i obchodzi jej święto jako świętej 12 marca; Martyrologium Rzymskie, które tego dnia ją wspomina, nazywa ją błogosławioną.







