Syn weterana, wezwany w wieku dwudziestu jeden lat do służby wojskowej, odmówił przysięgi wojskowej, oświadczając, że jest chrześcijaninem, i został ścięty w Theveste; jego Akta są jednym z najstarszych chrześcijańskich świadectw odmowy noszenia broni.
12 marca 295 w Theveste młody Maksymilian, syn weterana Fabiusza Wiktora, został przedstawiony prokonsulowi Kasjuszowi Dionowi w celu wcielenia do wojska. Zmierzony i uznany za zdolnego, odmówił przyjęcia znaku wojskowego, ołowianej płytki noszonej na szyi: „Nie mogę służyć, nie mogę czynić zła: jestem chrześcijaninem”. Prokonsul zarzucił mu, że chrześcijanie służą w straży cesarzy; Maksymilian odpowiedział, że to ich sprawa.
Skazany za odmowę przysięgi, został ścięty tego samego dnia, w wieku dwudziestu jeden lat i kilku miesięcy. Jego ojciec wrócił do domu, składając dzięki, i dał katu nową szatę przygotowaną dla syna. Matrona Pompeiana uzyskała ciało i kazała je pochować w Kartaginie, koło grobu św. Cypriana. Akta jego procesu, trzeźwe i bliskie dokumentom urzędowym, uważane są za autentyczne.
Nie mogę służyć, nie mogę czynić zła: jestem chrześcijaninem.






