Papież w czasie splądrowania Rzymu przez Alaryka, swymi listami umacniał autorytet Stolicy Apostolskiej, bronił wygnanego świętego Jana Chryzostoma i potwierdził potępienie Pelagiusza, o które prosili biskupi Afryki.
Pochodzący z Albano według Liber pontificalis, Innocenty zostaje wybrany w grudniu 401 roku po śmierci Anastazego I, którego święty Hieronim nazywa swoim ojcem. Jego liczne listy są odpowiedziami biskupom, którzy go pytają o radę: do Wiktrycjusza z Rouen (404), do Egzuperiusza z Tuluzy (405), któremu podaje wykaz ksiąg Pisma Świętego, do Decencjusza z Gubbio (416) w sprawie liturgii; wszędzie podaje zwyczaj Kościoła rzymskiego jako regułę. Powierza biskupowi Tesaloniki zarząd Ilirii w swoim imieniu.
Gdy Jan Chryzostom zostaje złożony z urzędu i zesłany, odmawia uznania wyroku, wspiera biskupa listami i zrywa komunię z jego przeciwnikami. W 410 roku, gdy przebywa w Rawennie, by rokować z cesarzem Honoriuszem, Alaryk zdobywa Rzym i go plądruje. W styczniu 417 roku potwierdza potępienie Pelagiusza i Celestiusza, wydane przez synody w Kartaginie i Milewie; święty Augustyn konkluduje wówczas, że „sprawa jest rozstrzygnięta”.
Zmarły 12 marca 417 roku, zostaje pochowany na cmentarzu Poncjana, przy drodze do Porto, obok Anastazego I. Martyrologium podsumowuje go tak: „bronił świętego Jana Chryzostoma, pocieszał Hieronima i zatwierdził Augustyna”. Część jego relikwii została w 846 roku przekazana saksońskiemu opactwu w Gandersheim.








