Misjonarz z Loudun przeznaczony do Syczuanu, lecz pozostały w Tonkinie, który śpiewał Salve Regina pod ciosami i został poćwiartowany w Sơn Tây; jego męczeństwo przesądziło o powołaniu Teofana Vénarda.
Urodzony 27 lutego 1809 roku w Loudun, Jean-Charles Cornay studiuje w Saumur, Montmorillon i w wyższym seminarium w Poitiers, a w 1830 roku wstępuje do Paryskiego Towarzystwa Misji Zagranicznych, mimo oporów rodziców. Diakon w 1831 roku, wyrusza do Syczuanu, lecz przewodnicy, którzy mieli go tam zaprowadzić z Tonkinu, nigdy nie przybywają. Wyświęcony potajemnie na kapłana w Hanoi przez bp. Havarda 26 kwietnia 1834 roku, pozostaje w wikariacie Zachodniego Tonkinu, gdzie pełni wyczerpującą posługę mimo wątłego zdrowia.
Zadenuncjowany w 1837 roku i oskarżony o kierowanie sektą i podżeganie do buntu, znosi dyby, a następnie klatkę; pobity, śpiewa Salve Regina, wracając do swego więzienia. Skazany przez Minh Mạnga na poćwiartowanie, zostaje ścięty i rozczłonkowany koło cytadeli Sơn Tây 20 września 1837 roku. Opowieść o jego śmierci przesądzi o powołaniu misyjnym młodego Teofana Vénarda.
Gdy otrzymacie ten list, mój drogi ojcze, moja droga matko, nie smućcie się z powodu mojej śmierci; zgadzając się na mój wyjazd, złożyliście już największą część ofiary.


































