Jezuita z Langwedocji, który pieszo przemierzał góry Vivarais i Velay, by głosić, spowiadać i wspierać ubogich, i zmarł z wyczerpania w Lalouvesc.
Urodzony w Fontcouverte, koło Narbonne, Jan Franciszek wstępuje w 1616 roku do Towarzystwa Jezusowego w Tuluzie. Wyświęcony na kapłana w 1630 roku, poświęca się zadżumionym w Tuluzie, a potem prosi o misje na wsiach. Przełożeni posyłają go w góry Vivarais i Velay, rozdarte wojnami religijnymi i pozbawione kapłanów.
Przez dziesięć lat, zimą i latem, chodzi od przysiółka do przysiółka, głosi po oksytańsku, katechizuje, spędza dni w konfesjonale i godzi rodziny. W Le Puy otwiera schroniska dla kobiet w niebezpieczeństwie i wspiera koronczarki, których zagrożoną pracę broni; organizuje rozdawanie zboża w czasie klęsk głodu.
Wyruszywszy, by głosić misję bożonarodzeniową w Lalouvesc, zbłądził w śniegu, zaziębił się i umarł 31 grudnia 1640 roku, w wieku czterdziestu trzech lat. Jego grób czyni z Lalouvesc jedno z wielkich miejsc pielgrzymek Vivarais; to modląc się przy nim, młody Jan Maria Vianney odzyskał tam odwagę. Klemens XII kanonizuje go w 1737 roku.












