Kapłan lazarysta z Quercy, który poprosił o wyjazd do Chin śladem swego brata i zmarł tam uduszony na krzyżu jak jego Mistrz.
Urodzony w 1802 roku w Puech, koło Montgesty, w Lot, Jean-Gabriel Perboyre wstępuje do lazarystów i zostaje wyświęcony na kapłana w 1825 roku. Profesor, potem dyrektor seminarium i wicedyrektor nowicjatu w Paryżu, uzyskuje w 1835 roku zgodę na wyjazd do Chin, gdzie jego młodszy brat Louis, również lazarysta, zmarł w czasie podróży. Przybywszy do Makau pod koniec sierpnia 1835 roku, pracuje najpierw w Henanie, a od 1838 roku we wspólnotach chrześcijańskich Hubei.
We wrześniu 1839 roku prześladowanie rozpoczyna się na nowo: zdradzony przez katechumena, zostaje aresztowany, a następnie włóczony z trybunału do trybunału i torturowany przez blisko rok, by wyparł się wiary. Skazany na śmierć, zostaje uduszony na szubienicy w kształcie krzyża w Wuchang 11 września 1840 roku. Beatyfikowany w 1889 roku, zostaje kanonizowany przez Jana Pawła II 2 czerwca 1996 roku.






