Szlachcic z Reggio, który odrzucił małżeństwo dla życia monastycznego, żył jako pustelnik w jaskini w Melicuccà, skąd jego przydomek „Spelaiota”, mieszkaniec jaskiń, i przyciągnął tam licznych uczniów.
Syn Piotra i Leontô, bogatych notabli z Reggio di Calabria, Eliasz w wieku osiemnastu lat odrzucił małżeństwo proponowane przez matkę i uciekł, by czynić pokutę w Taorminie, a następnie na pielgrzymkę do Rzymu, gdzie przyjął habit mnisi. Po powrocie do Kalabrii wyruszył znów na Wschód z mnichem Arseniuszem i przebywał w Patras, gdy Saraceni pustoszyli Kalabrię.
Po powrocie wycofał się do jaskini koło Melicuccà z mnichami Kosmasem i Witalisem; jego sława świętości wkrótce przyciągnęła pielgrzymów i uczniów, wokół których powstał klasztor. Zmarł 11 września 960 roku, mając niemal sto lat, i został pochowany w grobie, który sam wykuł w skale, gdzie jego kości odnaleziono w 1747 roku. Martyrologium Rzymskie wspomina go 11 września jako „wybitnego miłośnika życia pustelniczego i wspólnotowego”.





