Portret: Święty Eligiusz

Eligius Noviomensis

Święty Eligiusz

Złotnik, biskup Noyon

Złotnik z Limousin, który został doradcą króla Dagoberta, następnie biskupem Noyon i Tournai i ewangelizował Flandrię.

Urodzony około 588 roku w Chaptelat koło Limoges, Eligiusz uczył się złotnictwa w warsztacie menniczym w Limoges, a potem udał się do Paryża. Gdy Chlotar II zlecił mu wykonanie złotego tronu, wykonał z otrzymanego kruszcu dwa, co dowodziło uczciwości, która zjednała mu zaufanie króla. Mincerz, a następnie doradca Dagoberta I, w 636 roku uzyskał poddanie króla bretońskiego Judikaela. Swoje dochody przeznaczał na wykup niewolników i w 632 roku założył opactwo w Solignac, a w Paryżu klasztor żeński powierzony świętej Aurze.

Po śmierci Dagoberta opuścił dwór wraz z przyjacielem Audoenem, późniejszym biskupem Rouen, przyjął święcenia kapłańskie i w 641 roku objął stolicę Noyon i Tournai, ogromną diecezję sięgającą aż do Gandawy i Kortrijk. Przemierzał tam Flandrię, wciąż w dużej mierze pogańską, głosił przeciw zabobonom, czego ślad zachowało jedno z jego kazań, i zakładał klasztory, uczestnicząc zarazem w życiu Kościoła Franków, zwłaszcza w synodzie w Chalon-sur-Saône. Odnalazł ciało świętego Kwintyna, a w 654 roku przeniósł ciało świętego Fursego do Péronne.

Zmarł w Noyon 1 grudnia 660 roku; królowa Batylda, która przybyła do jego łoża, przybyła za późno. Został pochowany w Noyon, a jego relikwie były w średniowieczu kilkakrotnie przenoszone. Jego Żywot, spisany przez świętego Audoena, utrwalił jego pamięć. Patron złotników, a następnie wszystkich zawodów związanych z metalem i z koniem, pozostał bardzo popularny we Francji i w Belgii, a piosenka o „dobrym królu Dagobercie” uczyniła z niego znacznie później postać powszechnie znaną.