
Prowansalski pan i hrabia w Królestwie Neapolu, przeżył ze swoją żoną Delfiną małżeństwo dziewicze, poświęcone modlitwie i ubogim.
Urodzony w 1285 roku w zamku Saint-Jean-de-Robians w Prowansji, w potężnej rodzinie Sabran, Elzear został w wieku piętnastu lat ożeniony z Delfiną de Glandèves. Za wspólnym porozumieniem młodzi małżonkowie złożyli ślub czystości i w zamku w Ansouis wiedli życie uregulowanej modlitwy, postów i jałmużn; oboje wstąpili do trzeciego zakonu franciszkańskiego.
Dziedzic hrabstwa Ariano w Królestwie Neapolu, łagodnością pozyskał zbuntowanych wasali i został doradcą króla Roberta Andegaweńskiego, który powierzył mu wychowanie swego syna Karola Kalabryjskiego. Wysłany do Paryża, by negocjować małżeństwo tego księcia, zmarł tam 27 września 1323 roku. Pochowany u franciszkanów w Apt, został kanonizowany w 1369 roku przez Urbana V, swego chrześniaka.





