Portret: Święty Benon z Miśni

Benno Misnensis

Święty Benon z Miśni

Biskup Miśni, patron Monachium

Biskup Miśni uwikłany w spór o inwestyturę między cesarzem a papieżem, czczony w tradycji jako apostoł Słowian w Saksonii; jego kanonizacja w 1523 roku wywołała gniew Lutra.

Kanonik z Goslaru, Benon zostaje biskupem Miśni w 1066 roku. Podejrzewany o poparcie dla zbuntowanych Sasów, zostaje aresztowany przez cesarza Henryka IV w 1075 roku i ucieka w następnym roku; staje wówczas po stronie papieża Grzegorza VII, co kosztuje go złożenie z urzędu w 1085 roku, a stolicę odzyskuje dopiero po poddaniu się cesarskiemu antypapieżowi Klemensowi III. Umiera około 1106 roku. Tradycja, która czyni go apostołem Słowian łużyckich, pojawia się dopiero około 1500 roku, wraz z procesem kanonizacyjnym.

Hadrian VI kanonizuje go w 1523 roku, w samym środku Reformacji: Luter odpowiada gwałtownym pamfletem przeciw „nowemu bałwanowi z Miśni”. Gdy Saksonia przyjmuje luteranizm, jego relikwie zostają w 1576 roku przeniesione do Monachium, którego został patronem. Przedstawia się go z rybą trzymającą klucz, na pamiątkę legendy, według której w ten sposób odnalazł klucze swojej katedry.

Zobacz 13 momentów z życia →