Diakon uwięziony w czasie prześladowania za Bahrama V, zwolniony pod warunkiem, że przestanie głosić; mimo to nadal opowiadał Ewangelię i zmarł w strasznych torturach.
Około roku 420 biskup Abdas z Hormizd-Ardaszir w Chuzestanie odmawia odbudowania świątyni ognia zniszczonej przez jednego z jego kapłanów; zostaje stracony, a prześladowanie wybucha na nowo w całym państwie perskim. Aresztowany diakon Beniamin spędza dwa lata w więzieniu. Teodoret z Cyru, który opowiada jego dzieje, relacjonuje, że poseł rzymski wyjednał jego uwolnienie pod warunkiem, że przestanie głosić.
Beniamin odmawia milczenia: mówi, że nie może ukryć otrzymanego talentu. Aresztowany ponownie, jest torturowany zaostrzonymi trzcinami wbijanymi pod paznokcie i w ciało, a następnie wbity na pal, za króla Bahrama V. Martyrologium Rzymskie wspomina go 31 marca, w miejscu zwanym Argol w Persji, którego położenia nie zdołano ustalić.


