Szlachcic z dworu perskiego, który wyparł się Chrystusa, by się przypodobać królowi Jazdegerdowi I, nawrócił się po lekturze wyrzutów matki i żony i został zabity, członek po członku, za Bahrama V.
Jakub, szlachetny chrześcijanin z Beth Lapat, cieszy się łaską króla Jazdegerda I; gdy ten zwraca się przeciw chrześcijanom pod koniec swego panowania, wypiera się wiary, by zachować swoją rangę. Jego matka i żona piszą wówczas do niego surowy list: jeśli woli zaszczyty śmiertelnego króla od Boga, nie chcą już mieć z nim nic wspólnego. Poruszony do głębi, żałuje i przestaje się pojawiać na dworze.
Przed Bahramem V, następcą Jazdegerda, oświadcza, że jest chrześcijaninem. Król skazuje go na „pocięcie”: kaci odcinają mu palce u rąk i nóg, potem dłonie, stopy, ramiona i nogi, staw po stawie, podczas gdy się modli, a na koniec ucinają mu głowę, około 421 roku. Stąd jego przydomek Pocięty. Martyrologium Rzymskie wspomina go 27 listopada.






