Kleryk, przez pewien czas pustelnik, wysłannik misji do Makau i Laosu, siedem lat więzień w Hanoi, którego list do kleryków jest czytany co roku 24 listopada w liturgii godzin Kościoła.
Urodzony w 1793 roku w Trinh Hà w prowincji Thanh Hóa, Paweł Lê Bảo Tịnh studiował w Bạch Bát, a potem w seminarium w Kẻ Vĩnh. Pociągało go życie pustelnicze, więc uciekł na rok do jaskini w lesie, zanim przełożeni przekonali go do powrotu. Uczył łaciny w seminarium, kilkakrotnie jeździł do Makau w sprawach misji, a w 1839 roku wyruszył ewangelizować Laos. Aresztowany zimą 1841 roku w Thạch Tổ, gdzie nauczał katechumenów, spędził siedem lat w więzieniu w Hanoi; w 1843 roku napisał do kleryków z Kẻ Vĩnh list o cierpieniach więzienia i sile Chrystusa, który liturgia godzin czyta 24 listopada.
Skazany na śmierć, a potem na wieczne wygnanie przez Thiệu Trị, został uwolniony amnestią Tự Đức w 1847 roku. Wyświęcony na kapłana w 1848 roku, w wieku pięćdziesięciu pięciu lat, został dyrektorem seminarium w Vĩnh Trị, gdzie uczył też pisma chińskiego i opiekował się chorymi. Aresztowany w seminarium 27 lutego 1857 roku, odrzucił apostazję, którą mandaryn proponował mu dla ocalenia: jego ciało jest w jego rękach, powiedział, ale dusza należy do Boga. Został ścięty w Bảy Mẫu 6 kwietnia 1857 roku.


































