Kartuz z Delfinatu wezwany do Anglii przez Henryka II, biskup Lincoln, przeciwstawił się trzem królom, chronił prześladowanych Żydów i odbudował swoją katedrę.
Urodzony w zamku Avalon, w Delfinacie, Hugo był najpierw kanonikiem regularnym w Villard-Benoît, a następnie wstąpił do Wielkiej Kartuzji. Około 1180 roku Henryk II, który obiecał ufundować kartuzję w pokucie za zabójstwo Tomasza Becketa, uzyskał, że przybył kierować kartuzją w Witham, w Somerset, którą zorganizował mimo ubóstwa początków.
Biskup Lincoln w 1186 roku, kierował największą diecezją Anglii, bronił swoich duchownych przed urzędnikami królewskimi i odważył się upomnieć wprost Henryka II, Ryszarda Lwie Serce i Jana bez Ziemi. Podczas antyżydowskich zamieszek w 1190 roku wielokrotnie interweniował, by chronić Żydów. Podjął odbudowę katedry zrujnowanej przez trzęsienie ziemi, której gotyckie prezbiterium wciąż nosi jego imię.
Tradycja przechowuje pamięć o przyjaźni dzikiego łabędzia, który podążał za nim w dworze w Stow i stał się jego godłem. Zmarł w Londynie 16 listopada 1200 roku; królowie Jan i Wilhelm Szkocki nieśli jego trumnę do Lincoln. Honoriusz III kanonizował go w 1220 roku.












