
Dominicus a Matre Dei Barberi
Błogosławiony Domenico Barberi
Pasjonista, apostoł Anglii
Włoski pasterz, który został pasjonistą, założył swój zakon w Anglii, głosił w miastach przemysłowych i przyjął Johna Henry'ego Newmana do Kościoła katolickiego.
Urodzony 22 czerwca 1792 roku koło Viterbo w rodzinie ubogich chłopów, sierota, pasterz owiec, Domenico Barberi nauczył się czytać u starego kapucyna. Wstąpił do pasjonistów w 1814 roku, najpierw jako brat konwers, a potem, gdy rozpoznano jego dary, jako kleryk; wyświęcony na kapłana w 1818 roku, wykładał filozofię i teologię i pełnił funkcje przełożonego. Od młodości czuł się powołany do głoszenia w Anglii.
Wysłany do Belgii w 1840 roku, wylądował w Anglii w październiku 1841 roku i w lutym 1842 roku objął w posiadanie Aston Hall w Staffordshire: to pierwszy dom pasjonistów w tym kraju. Wyśmiewany za akcent i habit, kamienowany w Stone, całował otrzymane kamienie; jego misje ludowe przyciągały tłumy w Manchesterze, Liverpoolu i Birmingham, a w 1844 roku zorganizował pierwszą procesję Bożego Ciała na Wyspach Brytyjskich. 9 października 1845 roku w Littlemore przyjął abiurację Johna Henry'ego Newmana.
Wyczerpany, zmarł na atak serca w Reading 27 sierpnia 1849 roku. Spoczywa w kościele świętej Anny i błogosławionego Dominika w Sutton, w St Helens, wraz z Ignatiusem Spencerem i Elizabeth Prout. Paweł VI beatyfikował go 27 października 1963 roku, w czasie Soboru Watykańskiego II.









