
Neapolitański lekarz, badacz i profesor, widział Chrystusa w każdym chorym, leczył ubogich bezpłatnie i zmarł na posterunku w wieku czterdziestu sześciu lat.
Urodzony 25 lipca 1880 roku w Benewencie, syn sędziego, Giuseppe Moscati wychował się w Neapolu, gdzie w 1903 roku uzyskał doktorat z medycyny. Lekarz w Ospedali Riuniti degli Incurabili, badacz w dziedzinie fizjologii i chemii biologicznej, wykładał na uniwersytecie i kształcił pokolenia studentów. W 1906 roku, podczas wybuchu Wezuwiusza, kazał ewakuować chorych ze szpitala w Torre del Greco na krótko przed zawaleniem się dachu; w 1911 roku uczestniczył w walce z cholerą.
Stanu wolnego, uczestniczył codziennie we Mszy i widział w chorym cierpiącego Chrystusa, o którego duszę także się troszczył. Przyjmował ubogich bezpłatnie i niekiedy zostawiał im pieniądze wraz z receptą. W czasie Wielkiej Wojny leczył tysiące rannych żołnierzy. Zmarł nagle w fotelu 12 kwietnia 1927 roku, po porannej pracy.
Paweł VI beatyfikował go w 1975 roku, a Jan Paweł II kanonizował w 1987 roku. Jego ciało spoczywa w kościele Gesù Nuovo w Neapolu, gdzie zachowano jego gabinet; jego święto obchodzone jest 16 listopada, w dzień jego beatyfikacji.










