
Zakonnica klasztoru w Helfcie w Saksonii, której pisma o miłości Chrystusa zapowiadają nabożeństwo do Najświętszego Serca; jedyna niemiecka święta nazywana „Wielką”.
Oddana w wieku pięciu lat do klasztoru w Helfcie koło Eisleben, który był wówczas ośrodkiem życia duchowego i nauki pod rządami ksieni Gertrudy z Hackeborn, Gertruda otrzymała gruntowne wykształcenie łacińskie. W styczniu 1281 roku, w wieku dwudziestu pięciu lat, wizja Chrystusa odwiodła ją od studiów świeckich ku Pismu Świętemu i teologii i zapoczątkowała intensywne życie mistyczne.
Wraz ze świętą Mechtyldą z Hackeborn uczyniła z Helfty znaczący ośrodek mistyki niemieckiej. Jej Zwiastun Bożej miłości i Ćwiczenia duchowe rozważają człowieczeństwo Chrystusa i Jego Serce, torując drogę nabożeństwu do Najświętszego Serca. Zmarła około 1302 roku bez procesu kanonizacyjnego; jej kult został uznany przez Rzym w XVII wieku, a jej święto rozszerzono na cały Kościół w XVIII wieku.











