Mnich, który przybył z Bretanii, żył jako pustelnik w jaskini nad Dordonią; wokół jego grobu powstało miasto Saint-Émilion.
Życie Emiliona znamy z Żywotu, którego najstarsza wersja pochodzi z XII wieku i który miał także przyciągać pielgrzymów do Composteli. Urodzony w okolicach Vannes w Bretanii, miał być zarządcą pewnego hrabiego; tradycja mówi, że rozdawał chleb ubogim bez wiedzy swego pana, a przyłapany, ujrzał chleby zamienione w kawałki drewna. Następnie został pielgrzymem i mnichem w Saujon koło Saintes, w klasztorze założonym przez świętego Marcina z Saujon.
Szukając większej samotności, osiadł w jaskini na wzgórzach nad Dordonią, w miejscu zwanym Ascumbas albo Combes, i urządził tam w skale celę i oratorium. Dołączyli do niego uczniowie. Zmarł około 767 roku, 6 stycznia według miejscowej tradycji. Przy jego grobie powstała wspólnota; w XI i XII wieku wykuto w skale kościół monolityczny, a kapituła kanoników przetrwała tam aż do Rewolucji. Miasto, które przyjęło jego imię, uczyniło go patronem kupców winnych; jest on czczony także w Bretanii, w Loguivy-Plougras.












