Effigies: Martyres Lugdunenses

Martyres Lugdunenses

Martyres Lugdunenses

Quadraginta octo martyres anni 177

Pothinus, Blandina, Attalus, Sanctus eorumque socii, christiani Lugdunenses et Viennenses anno 177 bestiis et suppliciis traditi: primi martyres Galliae noti.

Anno 177, sub Marco Aurelio, tumultus popularis contra christianos Lugdunenses et Viennenses exortus est: e balneis et foro expellebantur, deinde praeses eos comprehendi et iudicari iussit. Epistula superstitum ad Ecclesias Asiae et Phrygiae, ab Eusebio Caesariensi in Historia ecclesiastica servata, eorum passionem singulari diligentia narrat: antiquissimum est documentum historiae christianae Galliae.

Pothinus episcopus senex in carcere ex plagis acceptis obiit. Sanctus, diaconus Viennensis, ad omnes interrogationes nihil aliud respondebat nisi «Christianus sum». Maturus neophytus, Attalus Pergamenus, civis Romanus per amphitheatrum cum titulo circumductus, et Blandina serva bestiis obiecti sunt; Biblis, quae primum negaverat, negationem retractavit, et Ponticus adulescens, quindecim annorum, iuxta Blandinam obiit. Cives Romani capite truncati sunt, ceteri feris expositi.

Traditio quadraginta octo nomina servavit, per Martyrologium Hieronymianum et Gregorium Turonensem tradita. Corpora combusta sunt eorumque cineres in Rhodanum proiecti. Ecclesia Lugdunensis, a sancto Irenaeo, Pothini successore, restituta, eorum memoriam die 2 Iunii servat, praesertim in ecclesia Sancti Nicetii et in amphitheatro Trium Galliarum.

13 momenta vitae eius percurrere →

Christianus sum.
— Responsio Sancti diaconi, Epistula Ecclesiarum Viennensis et Lugdunensis (Eusebius, Historia ecclesiastica V, 1, 20)