MN✠

Martyres Nicomedienses

Martyres Nicomedienses

Martyres magnae persecutionis

Christiani urbis principis Diocletiani, ubi anno 303 ultima et saevissima persecutionum Romanarum exarsit: clerici, palatii ministri et familiae integrae ferro, igne et submersione trucidati.

Die 23 Februarii anni 303, die Terminalium, milites Diocletiani ecclesiam Nicomediensem, in sede eius imperiali, diruerunt; postridie primum persecutionis edictum propositum est, quod christianus quidam, sanctus Evetius, statim avulsit. Post duo palatii imperialis incendia christianis imputata, vexatio desaeviit. Eusebius Caesariensis et Lactantius, rerum testis, referunt familias integras capite truncatas aut combustas, alias in mare cum saxo ad collum alligato proiectas esse.

Inter eos ceciderunt Anthimus episcopus, capite truncatus, palatii ministri Petrus, Dorotheus et Gorgonius, et ingens fidelium multitudo. Martyrologium Romanum die 23 Iunii commemorat «plurimos sanctos martyres Nicomedienses» qui, tempore Diocletiani in montes et speluncas confugientes, martyrium aequo animo subierunt. Traditio Byzantina vero christianos honorat in ecclesia sua, dum Nativitatem Domini celebrabant, combustos.