Episcopus martyr circa annum 303, Formiis deinde Caietae honoratus, ubi reliquiae eius quiescunt, nomine Elmi nautarum patronus est, qui nomen eius «igni sancti Elmi» dederunt.
Certissimum est sepulcrum eius: exeunte saeculo VI sanctus Gregorius Magnus testatur corpus martyris Erasmi Formiis quiescere, in ora Latii meridionalis, tunc sede episcopali. Cum Saraceni Formias anno 842 everterunt, reliquiae eius Caietae in tuto collocatae sunt; ecclesia cathedralis Caietana ei dicata est et urbis patronus est.
Passio eius, sera, eum episcopum Antiochenum facit qui, postquam in Libanum fugerat et atrocia supplicia sub Diocletiano passus erat, ab angelo in Italiam ductus Formiis mortuus esse dicitur. Ars exeuntis medii aevi eum ventre aperto repraesentavit, intestinis circa sucula involutis: haec ergata, signum nautarum quorum protector erat, postea fortasse ut instrumentum supplicii eius intellecta est. Nicolaus Poussin hoc martyrium pro basilica Sancti Petri pinxit.
Nomine Elmi, ex Erasmo contracto, a nautis totius Mediterranei invocatur: lumina electrica quae tempestate in summis malis apparent «ignis sancti Elmi» appellantur et signum protectionis eius habebantur. Inter Quattuordecim Sanctos Auxiliatores numeratur, praesertim contra dolores ventris invocatus.












