Portret: Święty Kevin z Glendalough

Coemgenus

Święty Kevin z Glendalough

Opat Glendalough

Pustelnik osiadły w dolinie dwóch jezior, w sercu gór Wicklow, założył tam klasztor w Glendalough, który stał się jednym z wielkich miejsc pielgrzymkowych Irlandii.

Żaden współczesny dokument nie mówi o Cóemgenie, „dobrze urodzonym”, którego po polsku nazywa się Kevin. Jego późny łaciński Żywot, wydany w XVII wieku przez Johna Colgana, czyni go synem szlachty Leinsteru, ochrzczonym przez świętego Cronana i wychowanym przez mnichów, zanim przyjął święcenia kapłańskie; jego pierwszy wydawca sam uważał za wątpliwe kilka cudownych opowieści.

Uciekając przed uczniami, którzy go szukali, wycofuje się do doliny Glendalough, „doliny dwóch jezior”. Według tradycji żyje tam siedem lat jako pustelnik, odziany w skóry, śpiąc we wnęce wykutej w skale nad górnym jeziorem, zwanej do dziś „łożem świętego Kevina”. Gerald z Walii przekazuje w XII wieku najsłynniejszą legendę o nim: kos uwił gniazdo w jego wyciągniętej dłoni podczas modlitwy, a on miał pozostać nieruchomy aż do wylotu piskląt.

Uczniowie w końcu dołączają do niego i przy dolnym jeziorze powstaje klasztor. Kevin kieruje nim aż do śmierci, około 618 roku według annałów irlandzkich; miał dożyć bardzo podeszłego wieku. Glendalough, ze swoją okrągłą wieżą i „siedmioma kościołami”, staje się jednym z wielkich ośrodków monastycznych i jednym z pierwszych miejsc pielgrzymkowych kraju; święty Wawrzyniec O'Toole był tam opatem w XII wieku. Kevin jest jednym z patronów archidiecezji dublińskiej, a wiersz Seamusa Heaneya „St Kevin and the Blackbird” rozsławił jego legendę daleko poza Irlandią.