Jurysta wykształcony w Lowanium, mianowany arcybiskupem Cashel, gdy był jeszcze świecki, został aresztowany zaraz po powrocie do Irlandii, torturowany i powieszony w Dublinie, nigdy nie dotarłszy do swojej stolicy.
Urodzony około 1530 roku koło Emly, w Tipperary, syn rządcy hrabiów Desmond, Diarmaid Ó hUrthuile studiował na uniwersytecie w Lowanium, gdzie w 1551 roku uzyskał stopień magistra sztuk wyzwolonych i od 1559 roku wykładał filozofię, a potem przez cztery lata wykładał prawo w Reims, po czym udał się do Rzymu. Wybrany przez Grzegorza XIII na arcybiskupstwo Cashel, gdy był jeszcze świeckim, otrzymał wszystkie święcenia w ciągu szesnastu dni, od tonsury 29 lipca do prezbiteratu 13 sierpnia 1581 roku, a 11 września otrzymał stolicę.
W środku drugiego powstania Desmonda wylądował potajemnie koło Skerries, na północ od Dublina, latem 1583 roku, lecz jego papiery i paliusz, wysłane innym statkiem, zostały przejęte. Ukrywany przez barona Slane, a potem przez pewien czas chroniony przez protestanckiego hrabiego Ormond w Carrick-on-Suir, został odprowadzony w kajdanach do Dublina przez barona Slane, zmuszonego do jego wydania, i zamknięty w zamku 7 października 1583 roku. Około początku marca 1584 roku, na rozkaz z Londynu, torturowano go, przypiekając mu stopy w ogniu w butach napełnionych oliwą.
Obawiając się uniewinnienia według prawa powszechnego, lordowie sędziowie uzyskali od Londynu, a potem od nowego lorda zastępcy Perrota, zgodę na osądzenie go według prawa wojennego. O świcie 20 czerwca 1584 roku (według niektórych źródeł 19) został powieszony poza murami Dublina, w Hoggen Green, oświadczając, że umiera wyłącznie za swoje kapłaństwo i wiarę katolicką. Pochowany w kościele świętego Kevina, był natychmiast czczony jako męczennik. Jan Paweł II beatyfikował go z szesnastoma towarzyszami 27 września 1992 roku.









