
Burgundzka księżniczka i katoliczka, żona Chlodwiga, przyczyniła się do nawrócenia króla Franków, założyła z nim kościół Świętych Apostołów w Paryżu i zakończyła życie przy grobie świętego Marcina.
Córka króla Burgundów Chilperyka II, Klotylda urodziła się około 474 roku, zapewne w Lyonie, i otrzymała wychowanie katolickie na dworze, na którym dominował arianizm. Około 492-493 roku poślubiła Chlodwiga, króla Franków, jeszcze poganina. Według Grzegorza z Tours uzyskała zgodę na ochrzczenie ich pierwszego syna, Ingomera, który wkrótce zmarł, i nieustannie nakłaniała męża do nawrócenia. Urodziła mu potem Chlodomera, Childeberta, Chlotara i córkę, również o imieniu Klotylda.
Chrzest Chlodwiga przez świętego Remigiusza w Reims, w dzień Bożego Narodzenia między 496 a 508 rokiem według historyków, wraz z kilkoma tysiącami wojowników frankijskich, pozyskał królestwo Franków dla wiary katolickiej. Wraz z królem Klotylda założyła w Paryżu kościół Świętych Apostołów, w którym Chlodwig został pochowany w 511 roku. Owdowiawszy, wycofała się do Tours, w pobliże bazyliki świętego Marcina. Widziała, jak jej synowie się rozdzierają: około 524 roku Childebert i Chlotar poderżnęli gardła dwóm synom Chlodomera, których wychowywała; ocalał tylko najmłodszy, Chlodoald.
Zmarła w Tours 3 czerwca 545 roku, po ponad trzydziestu latach wdowieństwa. Jej ciało przewieziono do Paryża i pochowano obok Chlodwiga i świętej Genowefy w kościele Świętych Apostołów, który później stał się opactwem Sainte-Geneviève. Grzegorz z Tours, główne źródło o jej życiu, opisuje ją w Tours jako królową, która nie chciała już być tak postrzegana, lecz jako służebnica Boża, oddana modlitwie, czuwaniom i jałmużnom, fundatorka kościołów i klasztorów.






