Portret: Błogosławiony Honorat Koźmiński

Błogosławiony Honorat Koźmiński

Kapucyn, założyciel zgromadzeń bezhabitowych

Nawrócony w więzieniu, kapucyn i ceniony spowiednik, założył pod okupacją rosyjską około dwudziestu zgromadzeń bez habitu i klauzury, by kontynuować w ukryciu życie zakonne.

Florentyn Koźmiński, urodzony w 1829 roku w Białej Podlaskiej, utracił wiarę podczas studiów architektury w Warszawie. Aresztowany w 1846 roku za spisek przeciw Rosji, ciężko zachorował w cytadeli i tam odzyskał wiarę. W 1848 roku wstąpił do kapucynów, przyjmując imię Honorat, i został w Warszawie bardzo poszukiwanym kaznodzieją i spowiednikiem.

W 1855 roku założył wraz ze Zofią Truszkowską siostry felicjanki. Po powstaniu 1863 roku władze rosyjskie zamknęły klasztory i przydzieliły go do klasztoru w Zakroczymiu, a następnie w Nowym Mieście nad Pilicą. Przez konfesjonał i korespondencję wzbudzał wówczas zgromadzenia „ukryte”, bez habitu i widocznego życia wspólnego, których członkowie żyją pośród świata. W 1889 roku Rzym przyłączył je do trzeciego zakonu kapucyńskiego: powstało z nich dwadzieścia sześć stowarzyszeń, w tym szesnaście zgromadzeń zakonnych.

Zmarł w Nowym Mieście nad Pilicą 16 grudnia 1916 roku. Jan Paweł II beatyfikował go w Rzymie w 1988 roku.