
Żona i matka w rodzinie rzemieślników z Gdańska, wizjonerka i mistyczka, która zakończyła życie zamurowana w celi przy katedrze w Kwidzynie.
Urodzona w 1347 roku we wsi chłopskiej w dolinie Wisły, Dorota w wieku szesnastu lat wyszła za mąż za gdańskiego płatnerza, starszego od niej o dwadzieścia pięć lat i o gwałtownym usposobieniu. Urodziła mu dziewięcioro dzieci, z których ośmioro zmarło młodo; z cierpliwością znosiła trudne życie małżeńskie, a zarazem wiele pielgrzymowała, aż do Akwizgranu i Rzymu.
Owdowiawszy w 1390 roku, osiadła w Marienwerder (Kwidzyn), a w 1393 roku kazała się zamknąć w celi przylegającej do katedry, gdzie przeżywała swoje ostatnie ekstazy. Jej spowiednik Jan z Kwidzyna spisał jej objawienia. Zmarła 25 czerwca 1394 roku, a jej kult został zatwierdzony przez Pawła VI w 1976 roku.










