
Wikariusz z Lubeki, kaznodzieja i duszpasterz młodzieży, który nauczył się polskiego, by potajemnie służyć robotnikom przymusowym, i został zgilotynowany w 1943 roku.
Urodzony w 1911 roku w robotniczej dzielnicy Barmbek w Hamburgu, w skromnej rodzinie, Johannes Prassek studiuje teologię we Frankfurcie i Münster i zostaje wyświęcony na kapłana w 1937 roku. Po pierwszej placówce w Wittenburgu w Meklemburgii zostaje w 1939 roku mianowany wikariuszem parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Lubece, gdzie staje się cenionym kaznodzieją i bardzo lubianym animatorem młodzieży.
Otwarcie krytykuje reżim w kazaniach i kółkach dyskusyjnych i uczy się polskiego, by duchowo wspierać polskich robotników przymusowych, mimo zakazu. Aresztowany 18 maja 1942 roku wraz ze współbraćmi Hermannem Lange i Eduardem Müllerem, zostaje skazany na śmierć przez Trybunał Ludowy i zgilotynowany w Hamburgu 10 listopada 1943 roku. Zostaje beatyfikowany w Lubece w 2011 roku wraz z dwoma towarzyszami.










