Portret: Święty Disibod

Disibodus

Święty Disibod

Irlandzki pustelnik, założyciel Disibodenbergu

Irlandzki mnich osiadły u zbiegu rzek Nahe i Glan, którego pustelnia stała się klasztorem Disibodenberg, gdzie święta Hildegarda z Bingen odebrała formację i napisała jego Żywot.

Disibod jest wspomniany po raz pierwszy w IX wieku w martyrologium Rabana Maura. Według Żywotu napisanego około 1170 roku przez świętą Hildegardę z Bingen opuścił Irlandię, około 640 roku według współczesnej rekonstrukcji, z uczniami Giswaldem, Klemensem i Salustiuszem, błąkał się dziesięć lat, a potem, prowadzony przez sen, osiadł na górze górującej nad zbiegiem Nahe i Glan; późniejsza legenda każe tam zazielenić się jego lasce wbitej w ziemię.

Jego towarzysze zbudowali tam swoje cele, wierni wznieśli mu kaplicę, a on nauczał ludność surową, lecz już chrześcijańską. Zmarł 8 lipca około 700 roku, w osiemdziesiątym pierwszym roku życia według Hildegardy, i został pochowany w swojej kaplicy, która stała się miejscem pielgrzymek. Według tradycji święty Bonifacy podniósł jego relikwie w 745 roku, a potem klasztor w Disibodenbergu się rozwinął; tam młoda Hildegarda żyła w odosobnieniu przy Jutcie od 1112 roku. Ruiny klasztoru nadal górują nad doliną.

Zobacz 7 momentów z życia →