
Biskup Kartaginy za Genzeryka, sprzedał święte naczynia, by wykupić jeńców przywiezionych z sacco Rzymu, i zakwaterował ich w dwóch wielkich bazylikach wyposażonych w łóżka.
Od zesłania biskupa Quodvultdeusa w 439 roku Kartagina nie miała biskupa. W 454 roku, na prośbę cesarza Walentyniana III, Genzeryk pozwolił wreszcie wyświęcić Deogratiasa, którego imię oznacza „dzięki Bogu”, zbawienie katolików Afryki. W następnym roku Wandalowie złupili Rzym i przywieźli tysiące jeńców, których dzielono na nabrzeżach Kartaginy, rozdzielając małżonków i dzieci od rodziców.
Według Wiktora z Vity biskup natychmiast sprzedał złote i srebrne naczynia swoich kościołów, by ich wykupić i zwrócić rodziny sobie samym. Umieścił więźniów, często chorych po podróży, w dwóch rozległych bazylikach, bazylice Faustusa i bazylice Novae, wyposażonych w łóżka i siennik, kazał codziennie rozdawać im pożywienie i sam odwiedzał ich dniem i nocą z lekarzami. Wyczerpany, zmarł po trzech latach biskupstwa; lud tak tłoczył się wokół jego zwłok, że trzeba było pochować go w tajemnicy, aby nie rozerwano ich na części. Stolica pozostawała potem nieobsadzona przez dwadzieścia trzy lata.







