Biskup Kartaginy przez prawie czterdzieści lat, przyjaciel i sojusznik świętego Augustyna, przewodniczył soborom, które zreorganizowały Kościół Afryki wobec donatystów i pelagian.
Diakon Kartaginy, Aureliusz został biskupem afrykańskiej metropolii około 391–392 roku i jako taki prymasem całej Afryki. Przyjaciel świętego Augustyna, który napisał do niego zaraz po swoich święceniach kapłańskich, prosząc o zreformowanie uczt odbywanych na grobach męczenników, pracował z nim nad reformą duchowieństwa i życiem wspólnym kleryków.
Przewodniczył długiej serii soborów, od Hippony w 393 roku do kartagińskich, które ustaliły dyscyplinę i kanon Pisma, przygotowały konferencję z donatystami w 411 roku i potępiły w 418 roku tezy Pelagiusza. W 399 roku umieścił stolicę biskupią w dawnej świątyni bogini Caelestis, przekształconej w kościół. Zmarł około 430 roku. Martyrologium Rzymskie widzi w nim „najtrwalszy filar Kościoła”.







