Benedyktyn z kolegium św. Grzegorza w Douai, przez dwadzieścia cztery lata był ukrytym pasterzem ubogich południowego Lancashire, zanim został aresztowany w Wielkanoc 1641 roku i powieszony w Lancaster.
Urodzony w 1585 roku w Barlow Hall koło Manchesteru, w rodzinie drobnej szlachty dotkniętej grzywnami i więzieniem za wierność katolicyzmowi, Edward Barlow był wychowywany jako paź u protestanckiego kuzyna i powrócił do katolicyzmu dopiero w 1607 roku. Uczył się w kolegiach angielskich w Douai i Valladolid, a następnie wstąpił w 1615 roku do angielskich benedyktynów św. Grzegorza w Douai, dzisiejszego opactwa Downside, gdzie przyjął imię Ambroży; święcenia kapłańskie przyjął w 1617 roku.
Powróciwszy do Anglii, mieszkał w Morleys Hall w Astley i przez dwadzieścia cztery lata przemierzał południowe Lancashire, w tajemnicy odprawiając Mszę i przyjmując ubogich przy swym stole w święta; współcześni porównywali jego łagodność i humor do cech Tomasza Morusa. Czterokrotnie aresztowany i zwalniany, odmówił ucieczki po proklamacji z marca 1641 roku przeciw kapłanom, choć atak pozostawił go częściowo sparaliżowanego.
W dzień Wielkanocy, 25 kwietnia 1641 roku, wikary z Leigh otoczył Morleys Hall z około czterystoma ludźmi, podczas gdy ojciec Ambroży głosił kazanie do stu pięćdziesięciu wiernych. Skazany na sesji sądowej w Lancaster, został powieszony, wypatroszony i poćwiartowany 10 września 1641 roku; jego czaszka jest przechowywana w Wardley Hall. Beatyfikowany w 1929 roku, został kanonizowany w 1970 roku.



















