Portret: Święty Ambroży z Mediolanu

Ambrosius Mediolanensis

Święty Ambroży z Mediolanu

Biskup Mediolanu, doktor Kościoła

Rzymski namiestnik obwołany biskupem Mediolanu, gdy był jedynie katechumenem, bronił wiary nicejskiej, stawiał czoło cesarzom, ochrzcił świętego Augustyna i dał Zachodowi pierwsze hymny.

Urodzony około 339 roku w Trewirze, gdzie jego ojciec był prefektem pretorium Galii, Ambroży wychował się w Rzymie, studiował prawo i wstąpił do administracji cesarskiej; około 370 roku był namiestnikiem prowincji Emilia-Liguria, w Mediolanie. W 374 roku śmierć ariańskiego biskupa Auksencjusza podzieliła miasto; namiestnik, który przybył uspokoić zgromadzenie, został przez tłum okrzyknięty biskupem. Zwykły katechumen, został ochrzczony, wyświęcony i konsekrowany 7 grudnia 374 roku. Rozdał swe dobra ubogim i poddał się nauce Ojców greckich, prowadzony przez kapłana Symplicjana.

Niestrudzony pasterz, zwalczał arianizm wspierany przez cesarzową Justynę: w 386 roku zajął wraz ze swym ludem bazylikę, którą chciała oddać arianom, i po raz pierwszy na Zachodzie śpiewano tam hymny na przemian chórami, które sam układał. Doprowadził do utrzymania usunięcia ołtarza Wiktorii z Senatu (384), nałożył na cesarza Teodozjusza publiczną pokutę po rzezi w Salonikach (390) i odnalazł ciała męczenników Gerwazego i Protazego (386). W noc wielkanocną 387 roku ochrzcił Augustyna, którego jego kazania doprowadziły do wiary. Zmarł w Wielką Sobotę 4 kwietnia 397 roku i spoczywa w bazylice św. Ambrożego w Mediolanie, między Gerwazym a Protazym. Jego traktaty o sakramentach, dziewictwie i obowiązkach duchownych oraz obrządek ambrozjański, który nosi jego imię, czynią go jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła łacińskiego.

Gdzie Piotr, tam Kościół.
— Komentarz do Psalmu 40, 30