
Córka możnego z okolic Meaux, pobłogosławiona przez świętego Kolumbana, pokonała sprzeciw ojca i przez około czterdzieści lat kierowała założonym przez siebie klasztorem w Faremoutiers.
Urodzona około 595 roku koło Meaux, Burgondofara była córką Agnerica, możnego z dworu króla Teodeberta II, i siostrą świętego Farona, późniejszego biskupa Meaux, oraz Chagnoalda, mnicha z Luxeuil. Około 610 roku święty Kolumban, wygnany z Luxeuil, został przyjęty w domu rodzinnym; pobłogosławił dzieci i poświęcił dziewczynkę Bogu. Według Jonasza z Bobbio, który zapewne ją znał i jest głównym źródłem o jej życiu, jej ojciec chciał ją jednak wydać za mąż.
Zachorowawszy, uzdrowiła się, gdy ojciec obiecał zrezygnować z tego małżeństwa; gdy wycofał słowo, schroniła się w kościele. Opat Eustazjusz, następca Kolumbana w Luxeuil, interweniował i pozwolił jej przyjąć welon. Na ziemi podarowanej przez rodzinę założyła w latach dwudziestych VII wieku klasztor Evoriacum, który przyjął jej imię: Faremoutiers. Kierowała nim według reguły świętego Kolumbana; wstępowały tam księżniczki anglosaskie, z których niektóre zostały ksieniami.
Aby chronić klasztor przed zakusami swojej rodziny, sporządziła testament, w którym zapisała mu swoje ziemie. Zmarła po długiej chorobie, około 657 roku według Martyrologium Rzymskiego, po około czterdziestu latach rządów jako ksieni, i została pochowana w kościele klasztornym. Zrujnowane w czasie Rewolucji opactwo Faremoutiers zostało odtworzone w 1931 roku; relikwie świętej są czczone w kościele parafialnym wsi i w kolegiacie w Champeaux.






