Dziewięciu biskupów z Afryki wraz z kapłanami, diakonami i wiernymi, bitych, zakutych w kajdany i wysłanych do kopalni za Waleriana, których święty Cyprian wspierał listami z wygnania.
Na początku prześladowania Waleriana, w 257 roku, biskupi Nemezjan z Thubunae, Feliks, Lucjusz, drugi Feliks, Litteus, Polianus, Wiktor, Iader i Dativus zostali aresztowani wraz z kapłanami, diakonami i świeckimi, wśród których były kobiety i dzieci. Bici kijami, z nogami w kajdanach, z głową do połowy ogoloną jak niewolnicy, zostali skazani na ciężkie roboty w kopalniach Sigus w Numidii.
Święty Cyprian, wówczas wygnany w Curubis, wysłał im list zachęty (List 76): nazywa ich „męczennikami” i przesyła pomoc. Ich odpowiedzi, zachowane w jego korespondencji (Listy 77–79), dziękują mu w imieniu skazanych. Martyrologium Rzymskie wspomina ich razem 10 września; kilku zmarło w kopalniach, pozostali jako wyznawcy wiary.
















