Augustianin z Marchii, przez trzydzieści lat kaznodzieja i spowiednik w Tolentino, wzywany na pomoc duszom czyśćcowym.
Urodzony w Sant'Angelo in Pontano koło Fermo, jako dziecko starszej pary, która miała go uprosić pielgrzymką do grobu świętego Mikołaja w Bari, Mikołaj wstąpił młodo do eremitów świętego Augustyna. Wyświęcony na kapłana około 1270 roku, przeszedł przez kilka klasztorów Marchii, zanim osiadł w Tolentino, gdzie żył około trzydziestu lat.
Kaznodzieja, spowiednik i odwiedzający chorych i ubogich, wiódł życie surowej pokuty. Tradycja głosi, że odprawiał Mszę za zmarłych po widzeniu dusz czyśćcowych, a małe „chlebki świętego Mikołaja” błogosławione w jego imieniu są nadal rozdawane chorym. Zmarł 10 września 1305 roku; Eugeniusz IV kanonizował go w 1446 roku, jako pierwszego świętego swego zakonu.


















