Pięćdziesięciu pięciu chrześcijan, kapłanów i zakonników z trzech zakonów, katechistów, matek rodzin i dzieci, straconych na wzgórzu Nishizaka: największe męczeństwo zbiorowe w historii Japonii.
Po sprawie statku z Hirayamy siogunat rozkazał skończyć z uwięzionymi misjonarzami i chrześcijanami, którzy ich ukrywali. 10 września 1622 roku więźniowie z Suzuta, w Ōmura, i z Nagasaki zostali zaprowadzeni na wzgórze Nishizaka, gdzie ukrzyżowano dwudziestu sześciu męczenników. Dwudziestu pięciu z nich, zakonnicy i ci, którzy dawali im schronienie, zostało spalonych na wolnym ogniu; pozostali, w tym liczne kobiety i dzieci, zostali ścięci na ich oczach.
Wśród nich jezuici Karol Spinola i Sebastian Kimura, pierwszy kapłan japoński; dominikanie Franciszek Morales, Anioł Orsucci, Alfons de Mena, Jacek Orfanel i Józef od św. Jacka; franciszkanie Ryszard od św. Anny, Piotr de Ávila i Wincenty od św. Józefa; Łucja de Freitas, osiemdziesięcioletnia; Izabela Fernández i jej syn Ignacy, czteroletni; rodziny Sanga, Hamanomachi, Nagaishi, Tanaka i Yamada. Trzej młodzieńcy, Gaspar Koteda, Franciszek Takeya i Piotr Kawano, zostali ścięci następnego dnia. Japoński świadek wykonał na jego podstawie obraz, ukończony w Makau i przechowywany w Gesù w Rzymie. Zostali beatyfikowani w 1867 roku.
















