
Romanus a pueritia in Scripturis et cantu eruditus, minus quam annum pontifex, obtinuit ut electio Romanorum Pontificum confirmationem Constantinopolitanam iam non exspectaret.
Romae circa annum 635 natus, Benedictus a pueritia Ecclesiae Romanae servivit et Scripturarum cantusque peritia excelluit. Anno 683 electus, non nisi die 26 Iunii anni 684 consecratus est, adeo imperialis confirmatio morabatur. Constantinus IV imperator, qui eum magni faciebat, tunc decrevit ut electus Romanus consecrari posset nec Constantinopolitanum assensum exspectaret, cum confirmatio ab exarcho Ravennati dari posset.
Tanta fiducia inter papam et imperatorem intercedebat ut Constantinus IV ei cincinnos duorum filiorum suorum mitteret, adoptionis spiritalis signum. Benedictus etiam Macarium, patriarcham Antiochenum ob monotheletismum depositum, ad fidem orthodoxam revocare conatus est et plures Urbis ecclesias restauravit. Martyrologium Romanum eum «paupertatis amatorem, humilem et mitem» dicit, patientia et eleemosynis insignem.
Die 8 Maii anni 685 obiit et in basilica Sancti Petri sepultus est. Eius memoria die 8 Maii agitur.












