
Senator Romanus et filiorum Theodosii praeceptor, aulam reliquit ut desertum Sceteos peteret, ubi silentii monastici exemplar factus est.
Romae in familia senatoria natus, diaconus eruditus, Arsenius circa annum 383 a Theodosio I Constantinopolim vocatur ut filios eius Arcadium et Honorium educet. Decem fere annis post, aulam clam fugit et desertum Sceteos petit, ubi se senum disciplinae tradit.
Apophthegmata referunt eum vocem audivisse dicentem: «Arseni, fuge homines, tace, quiesce: hae sunt radices non peccandi.» Plus quam quadraginta annos in cella remota vivit, tam saepe inter opus texendi flens ut, ut fertur, linteum in pectore haberet. Barbarorum Berberorum incursionibus Scete pulsus, admodum senex Troe, prope Memphim, circa annum 449 obit.
Saepe locutus paenitui, tacuisse autem numquam.












