Iuvenis Lycius viginti annorum, Pamphili discipulus, qui praesidis manum in sacrificio retinuit; in mare proiectus, corpus eius in litus reiectum est.
Ex divite familia ethnica Lyciae ortus, Apphianus Beryti iuri studet, ubi convertitur. Familiam relinquit et Caesaream venit ut vitam studii et orationis sancti Pamphili participet, una cum Eusebio, qui eius martyrium narrat (De martyribus Palaestinae, 4).
Anno 306, cum Urbanus praeses edictum Maximini evulgat quo omnes sacrificare iubentur, Apphianus ad eum libantem clam accedit et manum eius prehendit, eum hortans ut idola relinquat. Atrociter excruciatus, pedibus lino oleo imbuto involutis et incensis, die 2 Aprilis vivus in mare proicitur. Terrae motus tunc urbem concutit et mare corpus eius ante portas Caesareae reicit, ut narrat Eusebius, qui omnes incolas id testatos esse affirmat.




