Effigies: Sanctus Nicetius Lugdunensis

Nicetius Lugdunensis

Sanctus Nicetius Lugdunensis

Episcopus Lugdunensis

Sacerdotis episcopi nepos et successor, Ecclesiam Lugdunensem per viginti annos rexit, in pauperes benignus, et pronepos eius Gregorius Turonensis vitam eius conscripsit.

Anno 513 in familia senatoria Burgundiae natus, filius Florentini et Artemiae, Nicetius, teste Gregorio Turonensi, iuvenis a tumore faciei intercessione sancti Martini sanatus est. Circa annum 543 ab Agricola, episcopo Cabillonensi, sacerdos ordinatus, manibus suis laborare perrexit ut pauperes sustentaret. Avunculus eius Sacerdos, episcopus Lugdunensis, a Childeberto rege obtinuit ut sibi succederet: Nicetius anno 552 vel 553 episcopus factus est.

Inter annos 567 et 570 concilio Lugdunensi praefuit et a Papa patriarchae titulum accepisse fertur. Martyrologium Romanum eius benignitatem in pauperes et simplices laudat et memorat eum Ecclesiae suae normam psallendi dedisse; traditio ei etiam, cum Childeberto rege et Ultrogotha regina, fundationem xenodochii pro peregrinis et pauperibus tribuit. Die 2 Aprilis anni 573 obiit et in ecclesia Sanctorum Apostolorum sepultus est, quae postea eius nomen accepit (Sancti Nicetii). Gregorius Turonensis, sororis eius nepos, ei caput in Vita Patrum dedicat et miracula ad eius sepulcrum facta refert.