Portret: Błogosławiony Nicéforo od Jezusa i Maryi i Towarzysze

Błogosławiony Nicéforo od Jezusa i Maryi i Towarzysze

Męczennicy pasjoniści z Daimiel

Dwudziestu sześciu pasjonistów z klasztoru Cristo de la Luz w Daimiel, prawie wszyscy młodzi studenci przeznaczeni do misji w Ameryce, zabitych między lipcem a październikiem 1936 roku wraz z prowincjałem, ojcem Nicéforo.

Klasztor pasjonistów Cristo de la Luz w Daimiel, w prowincji Ciudad Real, kształcił młodych zakonników przeznaczonych do misji w Meksyku, na Kubie i w Wenezueli; większość z nich miała od osiemnastu do dwudziestu jeden lat. W nocy z 21 lipca 1936 roku uzbrojeni milicjanci przybyli, by wypędzić wspólnotę. Prowincjał, ojciec Nicéforo od Jezusa i Maryi, urodzony jako Vicente Díez Tejerina w Herreruela de Castillería (Palencia) w 1893 roku, zgromadził ją w kościele, wysłuchał spowiedzi i udzielił komunii jako wiatyku.

Wypędzeni z klasztoru i rozproszeni, zakonnicy byli aresztowani małymi grupami. Ojciec Nicéforo i kilku towarzyszy zostali rozstrzelani w Manzanares 23 lipca; inni zginęli tego samego dnia w Carabanchel koło Madrytu, a 25 lipca w pobliżu stacji w Urda (Toledo). Ostatni, ukrywani przez wiele tygodni, zginęli we wrześniu i w październiku, w Carrión de Calatrava i w Manzanares. Wśród nich było dwóch rodzonych braci, Tomás i José María Cuartero Gascón, z Tabuenca (Saragossa).

Jan Paweł II beatyfikował dwudziestu sześciu męczenników w Rzymie 1 października 1989 roku, podkreślając, że żaden z nich nie mieszał się do polityki: większość marzyła o kapłaństwie, „ale Pan postanowił, że ich pierwszą Mszą będzie msza ich własnego holokaustu”. Wśród nich był także przełożony wspólnoty, ojciec Germán od Jezusa i Maryi, oraz ojciec Juan Pedro od świętego Antoniego, który już zaznał prześladowania w Meksyku. Ich relikwie spoczywają w krypcie klasztoru pasjonistów w Daimiel.

Bracia i synowie najmilsi, oto nasz Getsemani. Natura w swej słabej części omdlewa i drży ze strachu; ale Jezus Chrystus jest z nami.
— Ojciec Nicéforo do swojej wspólnoty, noc z 21 lipca 1936 roku, cytowany przez Jana Pawła II w homilii beatyfikacyjnej z 1 października 1989 roku