Portret: Męczennicy z Lyonu

Martyres Lugdunenses

Męczennicy z Lyonu

Czterdziestu ośmiu męczenników z roku 177

Potyn, Blandyna, Attalus, Sanctus i ich towarzysze, chrześcijanie z Lyonu i Vienne wydani dzikim zwierzętom i torturom w 177 roku: pierwsi znani męczennicy Galii.

W 177 roku, za Marka Aureliusza, wybuchły zamieszki ludowe przeciw chrześcijanom z Lyonu i Vienne: wypędzano ich z łaźni i z forum, a potem namiestnik kazał ich aresztować i osądzić. List ocalałych do Kościołów Azji i Frygii, zachowany przez Euzebiusza z Cezarei w jego Historii kościelnej, opowiada o ich męce z wyjątkową precyzją: jest to najstarszy dokument historii chrześcijańskiej Galii.

Stary biskup Potyn zmarł w więzieniu od otrzymanych ciosów. Diakon Sanctus z Vienne na wszystkie pytania odpowiadał jedynie „Jestem chrześcijaninem”. Neofita Maturus, Attalus z Pergamonu, obywatel rzymski oprowadzany po amfiteatrze pod tablicą, i niewolnica Blandyna zostali wydani dzikim zwierzętom; Biblida, która początkowo się zaparła, odwołała swoje zaparcie się, a młody Pontik, piętnastoletni, zginął u boku Blandyny. Obywateli rzymskich ścięto, pozostałych wystawiono na pastwę dzikich zwierząt.

Tradycja zachowała czterdzieści osiem imion, przekazanych przez martyrologium hieronimiańskie i Grzegorza z Tours. Ciała spalono, a prochy wrzucono do Rodanu. Kościół w Lyonie, odnowiony przez św. Ireneusza, następcę Potyna, zachowuje ich pamięć 2 czerwca, zwłaszcza w kościele Saint-Nizier i w amfiteatrze Trzech Galii.

Zobacz 13 momentów z życia →

Jestem chrześcijaninem.
— Odpowiedź diakona Sanctusa, List Kościołów w Vienne i Lyonie (Euzebiusz, Historia kościelna V, 1, 20)