Blisko pięćdziesięciu chrześcijan z Kordoby, kapłanów, mnichów, mniszek i świeckich, ściętych między 850 a 859 za wyznanie Chrystusa przed kadim lub za powrót do wiary chrześcijańskiej.
W IX wieku chrześcijanie z emiratu Kordoby, mozarabowie, żyli w statusie chronionych: mogli sprawować kult, lecz każde słowo przeciw islamowi i każdy powrót muzułmanina do chrześcijaństwa były karane śmiercią. Za Abd al-Rahmana II, a potem Muhammada I, od 850 do 859, około pięćdziesięciu z nich samych ogłosiło swą wiarę przed kadim albo zostało oskarżonych jako apostaci, ponieważ urodzili się z rodzica muzułmanina.
Kapłan Perfekt otwiera serię w 850; następują mnich Izaak, mniszki Flora i Maria, Aureliusz i Sabigota z towarzyszami, Kolumba, Pomposa, Rodrygo i Salomon oraz wielu innych, często z klasztorów Tábanos, Cuteclara czy św. Krzysztofa. W 852 sobór zebrany w Kordobie pod naciskiem emira potępił te dobrowolne męczeństwa, a Kościół mozarabski pozostał w tej sprawie podzielony.
Prawie wszystko, co o nich wiadomo, pochodzi od kapłana Eulogiusza, który im towarzyszył i spisał Memoriale sanctorum, zanim sam został ścięty w 859 wraz z młodą neofitką Leokrycją, oraz od jego przyjaciela Pawła Alwara, autora Indiculus luminosus i Żywotu Eulogiusza. Ich relikwie rozproszono aż do Oviedo, León i Paryża, a Martyrologium Rzymskie wpisuje każdego z nich w jego dniu.








