
Młoda niewolnica chrześcijańska, oparła się wszystkim torturom w amfiteatrze w Lyonie w 177 roku i stała się najsłynniejszą postacią męczenników lyońskich.
Blandyna jest znana jedynie z listu chrześcijan z Lyonu i Vienne zachowanego przez Euzebiusza z Cezarei. Niewolnica chrześcijanki aresztowanej wraz z nią, jest tak krucha, że jej towarzysze obawiają się, iż nie zdoła wyznać wiary. Torturowana od rana do wieczora, wyczerpuje swoich katów, powtarzając: „Jestem chrześcijanką i u nas nie dzieje się nic złego”.
Wystawiona w amfiteatrze Trzech Galii, przywiązana do słupa w kształcie krzyża, zachęca innych męczenników, lecz zwierzęta jej nie dotykają. Codziennie przyprowadzana na widowisko z młodym Pontikiem, którego podtrzymuje aż do jego śmierci, zostaje w końcu wychłostana, położona na rozżarzonej kracie, zamknięta w sieci i wydana byku, a potem zabita ciosem w gardło. Sami poganie, mówi list, przyznali, że nigdy nie widzieli, by kobieta tyle wycierpiała. Jest patronką Lyonu razem ze świętym Potynem.
Jestem chrześcijanką i u nas nie dzieje się nic złego.












