Biskup męczennik około 303 roku, czczony w Formii, a potem w Gaecie, gdzie spoczywają jego relikwie, pod imieniem Elmo jest patronem żeglarzy, od których pochodzi nazwa „ognie świętego Elma”.
Najpewniejszym faktem jest jego grób: pod koniec VI wieku święty Grzegorz Wielki poświadcza, że ciało męczennika Erazma spoczywa w Formii, na wybrzeżu południowego Lacjum, wówczas siedzibie biskupstwa. Gdy Saraceni zniszczyli Formię w 842 roku, jego relikwie schroniono w Gaecie; katedra w Gaecie nosi jego wezwanie, a on jest patronem miasta.
Jego późna Pasja czyni go biskupem Antiochii, który po ucieczce do Libanu i zniesieniu straszliwych tortur za Dioklecjana miał zostać przeniesiony przez anioła do Włoch i umrzeć w Formii. Sztuka późnego średniowiecza przedstawiała go z rozciętym brzuchem i jelitami nawiniętymi na kołowrót: ten kołowrót kabestanu, atrybut żeglarzy, których był opiekunem, został zapewne później zrozumiany jako narzędzie jego męki. Nicolas Poussin namalował to męczeństwo dla bazyliki św. Piotra.
Pod imieniem Elmo, skróconym z Erasmus, jest wzywany przez ludzi morza na całym Morzu Śródziemnym: elektryczne światła pojawiające się na szczytach masztów podczas burzy nazywano „ogniami świętego Elma” i uważano je za znak jego opieki. Należy do Czternastu Świętych Wspomożycieli, wzywany zwłaszcza przeciw bólom brzucha.












