MN✠

Martyres Nicomedienses

Męczennicy z Nikomedii

Męczennicy wielkiego prześladowania

Chrześcijanie ze stolicy Dioklecjana, gdzie w 303 roku wybuchło ostatnie i najbardziej gwałtowne z prześladowań rzymskich: duchowni, słudzy pałacowi i całe rodziny wymordowane mieczem, ogniem i przez utopienie.

23 lutego 303, w dzień Terminaliów, żołnierze Dioklecjana zburzyli kościół w Nikomedii, jego rezydencji cesarskiej; następnego dnia ogłoszono pierwszy edykt o prześladowaniu, który chrześcijanin, św. Euetiusz, natychmiast zerwał. Po dwóch pożarach pałacu cesarskiego, przypisanych chrześcijanom, represje się nasiliły. Euzebiusz z Cezarei i Laktancjusz, świadek wydarzeń, podają, że całe rodziny ścinano lub palono, a inne wrzucano do morza z kamieniem u szyi.

Wśród nich zginęli biskup Antym, ścięty, słudzy pałacowi Piotr, Doroteusz i Gorgoniusz, i tłum wiernych. Martyrologium Rzymskie wspomina 23 czerwca „licznych świętych męczenników z Nikomedii”, którzy ukrywając się w górach i jaskiniach za czasów Dioklecjana, ponieśli męczeństwo ze spokojem. Tradycja bizantyjska czci ze swej strony chrześcijan spalonych w ich kościele podczas celebrowania Narodzenia Pańskiego.