Biskup Pawii pod koniec XII wieku, bronił praw Kościoła wobec komuny, aż musiał udać się na wygnanie do Rzymu, i zmarł w klasztorze wallombrozjańskim u bram swojego miasta.
Lanfranco Beccari rodzi się około 1124 roku w Gropello koło Pawii. Jako kapłan każe wybudować około 1180 roku w Gropello, przy via Francigena, hospicjum dla pielgrzymów i podróżnych. W 1180 roku zostaje wybrany biskupem Pawii i konsekrowany przez Aleksandra III.
Pasterz pokojowy, lecz stanowczy, broni dóbr i praw Kościoła wobec komuny Pawii, wówczas w pełni się umacniającej. Konflikt zmusza go do opuszczenia miasta i schronienia się w Rzymie u papieża. Po powrocie, zmęczony walkami, wycofuje się do klasztoru wallombrozjańskiego Świętego Grobu, poza murami Pawii.
Umiera tam, według tradycji, 23 czerwca 1198 roku. Klasztor przyjmuje jego imię: kościół San Lanfranco zachowuje jego grób, marmurową arkę wyrzeźbioną przez Giovanniego Antonia Amadea pod koniec XV wieku. Pawia czci go jako świętego; Martyrologium Rzymskie, które wspomina go 23 czerwca jako „męża pokoju”, nazywa go błogosławionym.




